عمان سامانی در بارهی حضرت ابوالفضل علیهالسلام چنین میسراید:
ســنــگ بــــرداریـد ای فـــرزانــگـــان ای هـجــوم آرنــده بــــر دیـــوانــگــان
از چـه بـر دیـوانـهتـان، آهـنـگ نیست او مهیـا شـد، شمـا را سنـگ نیست
عـقـل را بـا عـشـق تـاب جـنـگ کـو؟ انـدریـنجـا سنـگ بـایـد سنـگ کــو؟
بـاز دل افـراشـت از مـسـتـی عـلـم شـد سـپــهدار عـلــم، جـفّالقــلــم
گـشـته بــا شـور حسینی نغـمـهگـر کـســوت عـبــاسیــان کــرده بـه بــر
جــانـب اصحــاب، تــازان بــا خـروش مشـکـی از آب حقیقت پر، به دوش
تــا کــه بــر مـنــزل رســانــد بــار را پـر کــنـــد گـــنــجــیــنــةالاســرار را
شـــوری انــدر زمـــرهی نـــاس آورد در مـیــان، ذکـــری ز عــبــــاس آورد
نیست صـاحـبهـمـتی در نـشـأتین هـمقـدم عبـاس را، بعـد از حسـیـن
در هــــواداری آن شـــــاه الــســـت جملهرا یک دست بود،او را دو دست